جشنواره تئاتر امسال يكي از ساكت ترين و بي بخار ترين جشنواره هاي تئاتر فجر بود. تحريم جشنواره توسط كارگردان هاي بزرگ تئاتر كه يعقوبي و رحمانيان و بيضايي و … تنها بخشي از چهره هاي بزرگ اند كه هيچ اثري از اونا توي جشنواره امسال نبود . كار كاليگولا شايد يكي از كار هاي قابل تحمل به حساب ميومد ( به غير از كار هايي كه امسال اجرا داشتند قبل از جشنواره)اين متن رو تا آخر بخونيدحتما. به خاطر همين ما رفتيم و 2 روز پيش كاليگولاي همايون غني زاده رو توي سالن شماره 1 مجموعه ايرانشهر ( همونجا كه بالاش اون كافي شاپ تراس داره س كه چايي ميده با گارسن اضافه!!!:ي)  ديديم. كار بدي نبود. نكات قابل دفاع زياد داشت ولي انتظاراتي كه ازش ميرفت اصلا براورده نشد. وقتي شما اسم همايون غني زاده صابر ابر و سيامك صفري رو يه جا ميشنوي خب قاعدتا انتظار كمي از كار نداري. به هر حال اين نمايش در حد و اندازه هاي خودش نچسب بود! علاوه بر اينكه يك شونه تخم مرغ توي اين نمايش شكستن كه اگه به اجراي عمومي دربياد احتمالا نياز به يه مرغداري مجهز براي اين نمايش باشه! اجراي 120 دقيقه اي 180 دقيقه طول كشيد. ديگه نميشه بگيم كند بازي كردن كه! اين فقط يعني كلا براي ارائه برنامه هيچ برنامه ريزي و هماهنگي قبلي وجود نداره! يكي از تاخير هاي بي سابقه هم همينجا بود كه اجراي ساعت 5.30 به نزديكاي ساعت 7 موكول شد! بازم ميگم نكات قابل دفاعي  هم وجود داشت در اين نمايش ولي انتظار ها خيلي بيش از اين بود. طنازي هاي سياسي هم كه خب چاشني ماجراست هميشه!:ي با وجود همه اين ها از تپق نزدن صابر ابر با وجود اجراي اول هم نبايد گذشت. كاليگولا اگر به اجراي عمومي درامد ارزش ديدن داره. ببينيد.

و اما نمايش بعدي……واي……..يعني اگر ميديديد اين اجرا رو به اين نتيجه ميرسيديد كل تئاتري هاي ايران بساط خود را جمع نمايند از اين خارجي ها بيارند كه كار كنند اين ها نگاه كنند و ياد بگيرند! نمايش بابل كه ديروز آخرين اجراي خودشو توي تالار شماره 2 مجموعه ايرانشهر برگزار ميكرد يك كار بدون متن و كاملا پانتوميم بود. اين ها فيزيكال تئاتر ميسازند عاطفه تهراني هم ارديبهشت 88 به ما نمايش بخوان رو تحويل ميده كه از وسطش به شلنگ تخته هاي دانشجو هاي تئاتر ميخنديم! تازه ديشب فهميدم پانتوميم يعني چي. و طنز ترين جاي ماجرا اينجاست كه وقتي نور به صجنه تابيد و رضا فياضي به همراه همسر گرام دست در دست هم وارد شدند در حالي كه نور دقيقا توي صورتشان بود و جا هم پيدا نميكردند و هي سر در گم ميچرخيدند دور خودشان در حالي كه نمايش در آستانه شروع شدن بود و لهستاني ها در حال ورود به صحنه و سالني كه همچنان به اين صحنه ميخنديد!:ي

نمايش بابل اوج پانتوميمي بود كه خيلي بايد خوش شانس باشم كه باز هم همچين چيزي ببينم! اين نمايش كه به كارگرداني جوزف ماركوكي به روي صحنه ميرفت انقدر زيبا انسان رو از بدو تولد تا درگيري با تمامي چالش هاي زندگي و گمراهي بين حق ها و باطل ها و ضربه هايي كه از اين دو ميخورد و… نشون داد و آخرش هم با وجود پيروزي شيطان دوباره انسان بود كه همه چيز رو از نو ساخت، كه هيچ كس لحظه اي حاضر نبود حتي پلك بزنه!

اين نمايش شايد اولين و تنها نمايش خارجي بود كه بروشور هم داشت!:ي و احتمالا از دست برادران حراست در رفته بود وگرنه امكان نداشت اين بروشور با اين عكس ها( كه چيز خاصي نبود عكس هاي اجراي اصلي نمايش توي اروپا بود!!) بين مردم توزيع بشه!

در كل امسال تصميم بر اين شد كه ديگه فقط كار خارجي ببينيم از اين به بعد! و واقعا توصيه به كارگردانان و بازيگران ايراني كه بيان ببينن و ياد بگيرن! جدا! ياد بگيرند از اين نمايشي كه يك كلمه هم متن نداشت ولي اصلا نيازي به متن دار بودنش نبود چون بازيگر در صحنه كه راه ميرفت قدم هاش با تو حرف ميزدن! و اصلا تئاتر يعني همين! حالا شما از همون رمولوس كبير كه يكي از بهترين هاي امسال يود متن رو بگير! چي ميمونه؟ هه!

پ.ن: مثلا ما امتجان داشتيما!